Менің ең алғашқы ұстазымның есімі - (напиши имя). Өте сұлу апай еді, сөйлегеніне, бет-ажарына қарап отыра бергің келетін...Апайдың ең көп айтатын сөздері: "Жүгермектер" еді, сосын, "Бұлардың бәрі- қызы да, ұлы да, шеттерінен ақпақұлақ, бір құлақтарынан кіріп, екінші құлағынан шығып кетеді", -деп күйінетін де жүретін...Сол кезде қадірін түсінбептік, қазірғой сағынасың! Апай ұрысса одан жаман адам жоқ болып көрінетін, әсіресе көбейту кестесін жаттамай келсең, сағаттап аяғыңды көтергізіп, бұрышқа тұрғызып қоятын. Өзі әнді керемет айтушы еді, ән айтса, маужырап ұйқың келе беретін...Мектепке соңғы барғанымда апайды көрдім, шашы қатты ағарып кетіпті. Сол шашты ағартқан біз, біз секілді мақаулар ғой деп, ұялып кетттім... Айта берсең көп қой...Тек осы сәтті пайдаланып, ол кісінің алдында бас иетіндігімді айтып кеткім келеді!